ساعت ۱۰ اینجا بروبچ و این هم سفرنامه

فیلم پدرخوانده ۱ تونست اسکار رو ببره و یادمه که حتی پوزو بخاطر تشکر،من و امام و دبیر رو به یه شام در وگاس دعوت کرد.جاتون خالی میرزا قاسمی توپی بود!

نظر یادتون نره

اکتبر ۱۹۶۷ بود و من خوب به یاد دارم که همراه چه و دوستان هم پیاله مان در بولیوی
و در حاشیه کوههای آند به سمت جنوب حرکت می کردیم . راه سخت بود و هوا بد . اما در جمع دوستان هیچ غمی نبود به جز دوری دبیر اعظم که پشت دیوارهای پولادین بلگراد گرفتار رتق و فتق امور بود . سلاح هایمان نم کشیده بود و گلوله هایمان اندک . غذا را جیره بندی کرده بودیم و نوبتی ساراگو را که زخمی بود کول می کردیم . حوالی ظهر روز هفتم اکتبر بود که چه مرا از جمع جدا کرد و در گوشم گفت : رفیق. بوی دشمن را احساس می کنم . خطر در کمین ماست . من نیز چنین احساسی داشتم . دستم را روی دوشش گذاشتم و گفتم : ما را چه باک ؟ تا آخرین قطه خون برای هدف خواهم جنگید . لبخند زد و رفت . ساعث حدود چهار بعد از ظهر بود که به روستای «  لا ایگه » را رسیدیم . اول همه چیز عادی به نظر می رسید اما وقتی وارد روستا شدیم متوجه شدم که روستا خالی از سکنه شد . مدت زیادی طول نکشید که صدای قدم هایی را از نزدیکی خود شنیدیم . بله ما توسط یانکی های بی همه چیز محاصره شده بودیم . خاویر پشت کیسه ای پنهان شد . من و چه هم روی میز بار کمین کردیم . ساراگو را روی زمین خواباندیم و گاربیل و یوسرا را به دنبال خبر فرستادیم . ساعتی نگذشت که گلوله و آتش باریدن گرفت . اول شرایط خوب پیش می رفت . هر نفر را به یک گلوله هدف می گرفتیم و دشمن ترسو جرات نمی کرد تا فاصله صدمتری نزدیک شود . اما زیاد طول نکشید که گلوله هایمان تمام شد . دشمن نزدیک و نزدیک تر می شد . چه رویش را به سمت من گرفت و گفت : رفیق . برو . گفتم نه چه . یا با هم می رویم یا نمیرویم . اما چه دستش را روی دوشم گذاشت و زیر باران آتش و گلوله فریاد زد : برو رفیق . تو شاگردی تربیت نکرده ای و با کشته شدن تو زنجیره ای پاره می شود که وصله ناشدنی است .برو و خود را به جای امنی برسان . به دبیر اعظم سلام برسان و بگو « چه » گفت : هدف دارم ٬ پس هستم . نمی توانستم ترکش کنم ٬ اما از سمتی نمی توانستم در آن شرایط کشته شوم بی آنکه کسی را برای نسل آینده تربیت کرده باشم . برای آخرین بار رویش را بوسیدم و از پشت روستا حرکت کردم .

فردا صبح به پایتخت رسیدم . روزنامه عکس چه را زده بودند. چه تیر باران شده بود و من پنچ تن از بهترین یاران و دوستانم را از دست داده بودم . در ادامه یک عکس خاطره انگیز را برایتان انتخاب کرده ام که من هستم و چه گوارا و بچه های چه گوارا . بجز بچه ای که دست من است که دختر ساراگو است :