جادوگری که روی درخت انجیر زندگی میکند ، به لستر گفت: یه آرزو کن تا برآورده کنم . لستر هم با زرنگی آرزو کرد دو تا آرزوی دیگر هم داشته باشد  . بعد با هر کدام از این سه آرزو سه آرزوی دیگر آرزو کرد . آرزوهایش شد نه آرزو با سه آرزوی قبلی . بعد با هر کدام از این دوازده آرزو سه آرزوی دیگر خواست که تعداد آرزوهایش رسید به ۴۶ یا ۵۲ یا . . .

به هر حال از هر آرزویش استفاده کرد برای خواستن یه آرزوی دیگر تا وقتی که تعداد آرزوهایش رسید به... ۵ میلیارد و هفت میلیون و ۱۸ هزار و ۳۴ آرزو ، بعد آرزو هایش را پهن کرد روی زمین و شروع کرد به کف زدن و رقصیدن جست و خیز کردن و آواز خواندن و آرزو کردن برای داشتن آرزوهای بیشتر بیشتر و بیشتر .

در حالی که دیگران میخندیدند و گریه میکردند ، عشق می ورزیدند و محبت میکردند . لستر وسط آرزوهایش نشست ، آنها را روی هم ریخت تا شد مثل یک تپه طلا . و نشست به شمردنشان تا ...پیر شد .

و بعد یک شب او را پیدا کردند در حالی که مرده بود و آرزوهایش دور و برش تلنبار شده بودند .

آرزوهایش را شمردند ! حتی یکی از آنها هم گم نشده بود ، همشان نو بودند و برق میزدند بفرمائید چند تا بردارید . به یاد لستر هم باشید . . .

که در دنیای سیب ها و بوسه ها و لبخند ها و عشق های پاک همه آرزوهایش را با خواستن آرزوهای بیشتر حرام کرد !!

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش      باز جوید روزگار وصل خویش «حضرت مولانا»

در هر محفلی گشتم محفلی گرم تر از بروبچ را نیافتم پس باز خواهم گشت به اصلم چون من از ازل زاده ی آن گردیده بودم.

 نمی دانم چه می خواهم خدايا ، به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جويد نگاه خسته من ، چرا افسرده است اين قلب پرسوز

ز جمع آشنايان می گريزم ، به كنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تيرگيها ، به بيمار دل خود می دهم گوش

گريزانم از اين مردم كه با من، به ظاهر همدم و يكرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت ، به دامانم دو صد پيرايه بستند

از اين مردم كه تا شعرم شنيدند ، برويم چون گلی خوشبو شكفتند

ولی آن دم كه در خلوت نشستند ، مرا ديوانه ای بدنام گفتند

دل من ای دل ديوانه من ، كه می سوزی از اين بيگانگی ها

مكن ديگر ز دست غير فرياد ، خدا را بس كن اين ديوانگی ها

از فروغ فرخ زاد

رفع زحمت

حافظ کنار عکس تو من باز نیت میکنم
انگار حافظ با من و من با تو صحبت میکنم
وقت قرار ما گذشت و تو نمی دانم چرا
دارم به این بد قولیت دیریست عادت میکنم
چه ارتباط ساده ای بین من و تقدیر هست
تقدیر و ویران میکند من هم مرمت می کنم
در اشتباهی نازنین تو فکر کردی این چنین
من دارم از چشمان زیبایت شکایت می کنم
نه مهربان من بدان بی لطف چشم عاشقت
هر جای دنیا که روم احساس غربت می کنم
بر روی باغ شانه ات هر وقت اندوهی نشست
در حمل بار غصه ات با شوق شرکت میکنم
یک شادی کوچک اگر از روی بام دل گذشت
هر چند اندک باشد آن را با تو قسمت میکنم
خسته شدی از شعر من زیبا اگر بد شد ببخش
دلتنگ و عاشق هستم اما رفع زحمت میکنم.........

[برای دیدن کامل شعر به ادامه ی مطلب مراجعه فرمایید.........]

    در آغاز هیچ نبود، کلمه بود و آن کلمه خدا بود.
و کلمه، بی زبانی که بخواندش، و بی اندیشه ای که بداندش، چگونه می تواند بود؟
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود،
و با نبودن، چگونه می توان بودن؟
و خدا بود و، با او، عدم،
و عدم گوش نداشت،
حرفهایی هست برای گفتن،
که اگر گوشی نبود، نمی گوییم،
و حرفهایی هست برای نگفتن،
حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آرند.
حرفهایی شگفت، زیبا و اهورایی همین هایند،
و سرمایه ماورایی هرکسی به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد،
حرفهای بیتاب و طاقت فرسا،
که همچون زبانه های بیقرار آتشند،
و کلماتش، هریک، انفجاری را به بند کشیده اند،
کلماتی که پاره های بودن آدمی اند...
اینان هماره در جستجوی مخاطب خویشند،
اگر یافتند، یافته می شوند...
و ...
در صمیم وجدان او، آرام می گیرند.
و اگر مخاطب خویش را نیافتند، نیستند،
و اگر او را گم کردند، روح را از دورن به آتش می کشند و، دمادم، حریق های دهشتناک عذاب برمی افروزند.
و خدا، برای نگفتن حرفهای بسیار داشت،
که در بیکرانگی دلش موج می زد و بیقرارش می کرد.
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟
هرکسی گمشده ای دارد،
و خدا گمشده ای داشت.
هرکسی دوتاست و خدا یکی بود.
هرکسی، به اندازه ای که احساسش می کنند، هست.
هرکسی را نه بدانگونه که هست، احساس می کنند.
بدانگونه که احساسش می کنند، هست.
انسان یک لفظ است،
که بر زبان آشنا می گذرد،
و بودن خویش را از زبان دوست، می شنود.
هرکسی کلمه ای است:
که از عقیم ماندن می هراسد،
و در خفقان جنین، خون می خورد،
و کلمه مسیح است،
و در آغاز، هیچ نبود،
کلمه بود،
و آن کلمه، خدا بود

                خبر به دورترین نقطه جهان برسد

                                                            نخواست او به من خسته بی گمان برسد

               شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

                                                           کسی که سهم تو بوده به دیگران برسد؟

             رها کنی بروداز دلت جدا شود

                                                          به او که بیشتر دوستش داشته به ان برسد

             رها کنی بروند دو تا پرنده شوند

                                                        خبر به دورترین نقطه جهان برسد

             خدا کند!نه نفرین نمیکنم نکند

                                                        به او که عاشق او بوده ام زیان برسد....

                     زندگی بافتن یک قالیست...

                      نه همان نقش و نگاری که خودت میخواهی....

                     نقشه از قبل مشخص شده است.....

                     تو در این بین فقط میبافی....

                    نقش خوب ببین..

                                              .خوب بباف...

                    نکند اخر کار قالی بافته ات را نخرند....

وعشق.....

            گاه انقدر عمیق میشود که 

                                                 هیچگاه سنگهایی که می اندازنند به انتهایشان نمیرسد...

نظرتون راجع به این جمله چیه؟

                                   کبوتر شد و رفت....

  روی قبرم بنویسید کبوتر شدو رفت

                                                             زیرباران غزلی خوانددلش تر شدو رفت

   چه تفاوت که چه خورده ست غم دل یا سم

                                                            انقدر غرق جنون بود که پرپر شدورفت

  روز میلاد همان روز که عاشق شده بود

                                                           مرگ با لحظه ی میلاد برابرشدو رفت

  او کسی که بود که از غرق شدن میترسید

                                                            عاقبت روی تن ابر شناور شدو رفت

  هر غروب از دل خورشید گذر خواهد کرد

                                                           دختری ساده که یک روز کبوتر شدو رفت....

زلیخا مغرور قصه اش بود،زلیخا به همنشینی نامش با یوسف می نازید.زلیخا بر بلندای فصه رفت وگفت:رونق این قصه همه از من است،این قصه بوی زلیخا می دهد.کجاست زنی که چون من شایسته عشق پیامبری باشد،تا بار دیگر قصه ای این چنین زیبا شود؟

قصه،دیگر نازیدن زلیخا را تاب نیاورد و گفت:بس است،زلیخا!بس است.از قصه پایین بیا،که این قصه اگر زیباست،نه به خاطر تو،که زیبایی همه از یوسف است.

زلیخا گفت:من عاشقم و عشق رنگ و بوی هر قصه ای است.عمری است که نامم را در حلقه ی عاشقان برده اند.

قصه گفت:نامت را به خطا برده اند که تو عشق نمی دانی.تو همانی که بر عشق چنگ انداختی.تو آنی که پیراهن عاشقی را به نامردی دریدی،تو آمدی و قصه،بوی خیانت گرفت،بوی خدعه ونیرنگ.از قصه ام بیرون برو تا یوسف بماند و راستی.

زلیخا گریست واز قصه بیرون رفت.

خدا گفت:زلیخا برگرد که قصه ی جهان،قصه ی پر زلیخاست.وهر روز هزارها پیراهن پاره می شود از پشت.اما زلیخایی باید،تا یوسف،زندان بر او بر گزیند.و قصه را و یوسف را،زیبایی همه این بود.

زلیخا برگرد.

((بخشی از کتاب من هشتمین آن هفت نفرم از خانم عرفان نظر آهاری))

یا نگاهم بکنی -چشم تو مجبور که نیست

شده یک روز بیایی به دلم سر بزنی؟

با تو ام -خانه تنهایی من دور که نیست

هیچ کس نیست نداند که تویی ماه دلم

توی این شهر شما چشم کسی شور که نیست؟

آنکه با شاخه گلی حرف دلش را میزد

پر درد است ولی مثل تو مغرور که نیست

مرا دیدی از آن دور به بیراهه زدی

تو نگو -نه -آن همه دیوانه تو- کور که نیست

خواستم دل بکنم از تو ولی حیف نشد

لعنتی غیر تو با هیچ کسی جور که نیست .

                             از طرف یکی از دوستای با احساسم  (روزبه)

                                       pesar0o0ne.blogfa.com

آیا سقفی بالای سرت هست؟
نانی برای خوردن

لباسی برای پوشیدن

و ساعتی برای خوابیدن داری؟

 آری . . .                                     

نامی برای خوانده شدن

کتابی برای آموختن

و دانشی برای یاد دادن داری؟

آری . . .

بدنی سالم برای برداشتن سبد یک پیرزن.

سقفی برای شاد کردن یک کودک

دهانی برای خندیدن و خنداندن داری؟

آری . . .

لحظه‌ای برای حس کردن

قلبی برای دوست داشتن

و خدایی برای پرستیدن داری؟

 آری . . .

پس خوشبختی بسیار خوشبخت .

سالها پیروی مذهب رندان کردم

تا به فتوای خرد ،حرص به زندان کردم

من به سر منزل غمخانه به خود بردم راه

 قطع این مرحله با مرغ سلیمان کردم

از خلاف آمد عادت بطلب کام که من

کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم

سایه ای بر دل ریشم فکن ای گنج مراد

که من این خانه به سودای تو ویران کردم

حافظ

کاش در شعر من ای سایه ی عمر

شعله ی راز مرا می دیدی

فرح زاد

مرد مسنی به همراه پسر 25 ساله اش در قطار نشسته بود. در حالی که مسافران در صندلیهای خود نشسته بودند، قطار شروع به حرکت کرد.

برگی از گلستان

درخت غنچه براورد و بلبلان مستند

جهان جوان شد و یاران به عیش نشستند

حریف مجلس ما خود همیشه دل می برد

علی الخصوص که پیرایه ای بر او بستند

بساط غمزه لگد کوب شد ،پای نشاط

زبس که عارف و عامی ،به رقص برجستند

دو دوست قدر شناسند عهد محبت را

که مدتی ببریدند و باز پیوستند

اسمان میبارد...

                  گل میمیرد...

تو نه اسمان باش.نه گل.

                         زمین باش تا اسمان بر تو ببارد و گل بر تو بمیرد....

آرش گفت:زمین کوچک است،تیروکمانی می خواهم تا جهان را بزرگ کنم.

به آفرید گفت:بیا عاشق شویم.جهان بزرگ خواهد شد بی تیروبی کمان.

به آفرید کمانی  به قامت رنگین کمان داشت وتیری به بلندای ستاره.

کمانش دلش بود وتیرش عشق.

به آفریدگفت:ازاین کمان تیری بینداز،این تیر ملکوت را به زمین می دوزد.

 آرش اما کمانش غیرتش بود وجز خود تیری نداشت.

آرش می گفت:جهان به عیاران محتاج تر است تا به عاشقان.وقتی که عاشقی  تنها تیری برای خودت می اندازی و جهان خودت رامی گستری اما وقتی عیاری خودت تیری،پرتاب میشوی،تاجهان برای دیگران وسعت یابد.

به آفرید گفت:کاش عاشقان همه عیاران بودند وعیاران همه عاشقان.آنگاه کمان دل وتیرعشق رابه آرش داد.

وچنین شد که کمان آرش رنگین شد و قامتش به بلندای ستاره،و تیری انداخت.

تیری که هزاران سال هست میرود.

هیچ کس اما نمی داند که اگر به آفرید نبود تیر آرش این همه دور نمی رفت.......